opublikowane: 2010-09-05
Historia domów |
| Budynki mieszkalne towarzyszą ludzkości już od czasów najdawniejszych. Domy są dla ludzi azylem w którym czują się najbezpieczniej i w którym z prawdziwą przyjemnością spędzają czas. Dom jest dla człowiekiem skarbnicą najwspanialszych wspomnień i najcudowniejszych chwil związanych z życiem. Każdy z nas z pewnością kojarzy sobie dom jako miejsce z którego zawsze bije niesamowite ciepło ogniska domowego i atmosfera miłości roztaczająca się wokół wszystkich domowników.
Każdy z nas zakładając własną rodzinę z pewnością marzy o swoim własnym domu w którym razem z żoną i dziećmi mógłby cieszyć się prawdziwym szczęściem i ze wszech stron przeszywającą to miejsce aurą uczuciowości.
Dom oprócz walorów zdecydowanie poprawiających nasz nastrój psychiczny a także polepszających nasz kontakt z pozostałymi członkami rodziny spełnia również wiele innych niezwykle istotnych funkcji.
Dom z założenia pełni rolę ochronną. Dzięki domowi możemy ukryć się przez niepożądanymi warunkami atmosferycznymi takimi jak palące słońce czy ulewny deszcz. Z czasem domy zostały wyposażone w systemy grzewcze aby chronić człowieka przed chłodem w czasie zimy.
Historia domów swoimi korzeniami sięga już czasów paleolitu. Wtedy to funkcje domów spełniały jaskinie. Z czasem zaczęły również powstawać szałasy czy ziemianki. Wyżej wymieniony formy domów miały znaczenie przede wszystkim czysto praktyczne. Jaskinie czy ziemianki miały przede wszystkim na celu chronić człowieka przed dzikimi zwierzętami czy nieprzychylną pogodą.
Pierwsze domy były budynkami jednoizbowymi z czasem zaczęły powstawać budynki trzyizbowe. Materiały budowlane z których powstawały pierwsze domy nie należały do zbyt wyszukanych. Do budowy pierwszych domów używano:
- drewna
- gałęzi
- gliny
- kamieni
Starożytne cywilizacje pod względem budownictwa były niesamowicie rozwinięte. Już w starożytnym Egipcie czy też Mezopotamii do budowy budynków mieszkalnych używano cegieł ręcznie lepionych z gliny i wypalanych w promieniach słońca. Budynki mieszkalne które powstawały w starożytnych Egipcie czy też Mezopotamii posiadały nawet wewnętrzne dziedzińce i były budynkami składającymi się z dużej ilości pomieszczeń.
W tym czasie w Europie wykształciły się tak zwane domy greckie i domy rzymskie. Rozwój budownictwa i architektury w Europie upadł wraz z kresem cesarstwa rzymskiego. Tradycje związane z budowaniem domów rzymskich były kontynuowane przez ludy islamskie.
Kiedy w Europie religią powszechnie uznawaną stało się chrześcijaństwo funkcję domów pełniły zamki a także chaty z drewna które były budowane w pobliżu zamków albo na terenach chronionych przez rzeźbę terenu.
Wraz z rozwojem miast domami zaczęto nazywać budynki miejskie o drewnianej konstrukcji szkieletowej które z czasem zaczęto zastępować ścianami murowanymi.
W gotyku zaczęto wznosić budynki wielopiętrowe. Były to kamienice które posiadały od dwóch do trzech pięter. W takich właśnie kamienicach na parterze z reguły znajdowały się jakieś warsztaty rzemieślnicze a na kolejnych piętrach znajdowały się dopiero pomieszczenia mieszkalne.
Z biegiem czasu kamienice zaczęto co raz większą wagę przykładać do wyglądu estetycznego budynków mieszkalnych. Zaczęto stosować przeróżne elementy zdobnicze.
Z kolei budownictwo jednorodzinne jako pierwsze wykształciło się w Anglii w siedemnastym wieku. Obecnie funkcję domów pełnią zarówno budynki jednorodzinne jak i budynki wielorodzinne.
|
Tagi: mieszkania mieszkanie